سوزن دسترسی عروقی برای همودیالیز

ایجاد و حفظ دسترسی مناسب عروقی برای تصفیه خون شرط اولیه برای اطمینان از تصفیه صاف خون و دیالیز کافی است. دسترسی عروقی نیز "راه نجات" بیماران همودیالیزی نگهداری طولانی مدت است. با توجه به نیاز بیماران و نحوه تصفیه خون، دسترسی عروقی را می توان به دسترسی عروقی دیالیز اضطراری (موقت) و دسترسی عروقی نگهدارنده (دائمی) تقسیم کرد. اولی عمدتا از کاتتر ساکن ورید مرکزی یا سوراخ مستقیم شریان ها و وریدها استفاده می کند، در حالی که دومی از فیستول شریانی وریدی یا کاتتر ساکن ورید مرکزی طولانی مدت استفاده می کند. دسترسی عروقی ایده آل باید دارای جریان خون کافی در طول همودیالیز، سوراخ کردن راحت، بادوام و عوارض کمتر باشد. طراحی دسترسی عروقی باید بر اساس علت اصلی نارسایی کلیوی، درجه برگشت پذیر، سن، واحد بیمار و شرایط بیمارستان باشد تا دسترسی عروقی موقت یا دسترسی عروقی دائمی انتخاب شود. هنگامی که نارسایی حاد کلیوی ساده یا نارسایی مزمن کلیه به شدت بدتر می شود و فیستول شریانی وریدی نابالغ است، دسترسی عروقی موقت باید انتخاب شود. از ورید فمورال از راه پوست، ورید ساب کلاوین یا ورید ژوگولار داخلی می توان برای ایجاد دسترسی عروقی استفاده کرد. برای نارسایی مزمن کلیه باید دسترسی عروقی دائمی انتخاب شود. ممکن است از فیستول شریانی وریدی یا پیوند عروقی استفاده شود. هنگامی که شرایط عروقی ضعیف هستند، می توان از ورید مرکزی طولانی مدت ساکن استفاده کرد. لازم به ذکر است که قبل از اینکه بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیوی وارد دیالیز شوند، پزشکان باید به درستی از رگ های خونی ساعد هر دو اندام فوقانی محافظت کنند و از سوراخ های مکرر خودداری کنند که مهمترین گام برای اطمینان از عوارض طولانی مدت دسترسی عروقی است.