رویه‌های عملیات اصلی و پروتکل‌های استاندارد برای استفاده از سوزن‌های تروکار در جراحی لاپاراسکوپی

https://www.cookmedical.com/products/ir_dtn_webds/

استفاده ازسوزن های تروکار iاولین قدم در ایجاد دسترسی به حفره بدن برای جراحی لاپاراسکوپی کم تهاجمی است، و همچنین یکی از بحرانی‌ترین و{0}}ترین مراحل{0}}خطرناک است. استفاده صحیح از سوزن های تروکار نه تنها استقرار موفقیت آمیز پنوموپریتوئن را تضمین می کند، بلکه مستقیماً تعیین می کند که آیا بیمار دچار آسیب دیدگی عروقی یا توخالی ویسکوز شده است یا خیر.

آماده سازی قبل از عمل و انتخاب برش:قبل از استفاده از سوزن تروکار، اطمینان حاصل کنید که بیمار تحت بیهوشی عمومی با لوله گذاری داخل تراشه است و وضعیت را با توجه به نوع جراحی تنظیم کنید (مثلاً ترندلنبورگ به پشت یا معکوس با شیب چپ برای کوله سیستکتومی). پس از ضدعفونی کردن معمولی و دراپ، ناحیه ناف یا فوق-/infra{4}}لبه ناف را به عنوان اولین محل سوراخ انتخاب کنید-در اینجا دیواره شکم نازک‌ترین است، عروق نازک هستند، و جای زخم پس از عمل به خوبی پنهان می‌شود. برای ایجاد یک برش پوستی 3 تا 10 میلی‌متری در امتداد خطوط پوست (بسته به قطر تروکار: 5 میلی‌متر برای تروکار 5 میلی‌متری، 10 میلی‌متر برای تروکار 5 میلی‌متری، 10 میلی‌متر برای تروکار 5 میلی‌متری، از یک چاقوی جراحی No. 11 یا یک چاقوی گرد کوچک طراحی‌شده خاص استفاده کنید. برشی که خیلی کوچک است در حین جاگذاری مقاومت زیادی ایجاد می کند، در حالی که برشی که خیلی بزرگ است به راحتی باعث نشت هوا یا جابجایی تروکار می شود.

ایجاد پنوموپریتوئن و سوراخ کردن با تکنیک بسته:در بیشتر موارد، ابتدا از سوزن Veress برای ایجاد پنوموپریتونئوم CO2 (فشار 12-15 میلی‌متر جیوه) استفاده می‌شود. پس از تایید پنوموپریتونوم کافی، وارد کردن تروکار آغاز می شود. جراح پایه تروکار را در دست راست نگه می‌دارد، با انگشت اشاره یا میانی به سمت جلو در امتداد پرکننده کشیده شده تا به انتهای جلویی فشار وارد کند، و عمق درج را محدود می‌کند-این تکنیک اصلی برای جلوگیری از نفوذ عمیق کنترل نشده و آسیب احشایی پس از شکستن تروکار در صفاق است. دست چپ از گیره های حوله ای برای بلند کردن دیواره شکم در دو طرف برش استفاده می کند و لایه فاسیال را برای افزایش فاصله بین دیواره های قدامی و خلفی کشیده می کند. تروکار در زاویه 90 درجه عمود بر دیواره شکم نگه داشته می شود (برای بیماران چاق کمی به سمت لگن متمایل می شود). با استفاده از ترکیبی از چرخش مچ دست و فشار رو به پایین، به طور پیوسته پیشروی کنید و تغییر مقاومت بافت را در سرتاسر احساس کنید.

درک "از دست دادن مقاومت" و تأیید:هنگامی که نوک تروکار به غلاف راست قدام قدامی نفوذ می کند، اولین "دادن" یا از دست دادن مقاومت رخ می دهد. در ادامه رو به جلو، یک کاهش واضح تر مقاومت در هنگام نفوذ به صفاق رخ می دهد که اغلب با خروج گاز از درگاه کناری کانولا یا تزریق بدون دردسر نمک بدون جریان برگشتی همراه است که نشان دهنده ورود به حفره شکمی است. فوراً پیشروی را متوقف کنید، انسداد را بیرون بکشید، و دوربین لاپاراسکوپی را برای تأیید موقعیت-تأیید بصری امنتوم، روده یا سطح کبد تحت دید مستقیم، سوراخ کردن موفقیت آمیز را تأیید می کند. سپس لوله دم کردن را برای حفظ فشار داخل شکمی وصل کنید.

استفاده از پورت های کمکی:​ پس از تأیید عدم وجود چسبندگی در اولین درگاه، برش‌های کوچکی در مکان‌های برنامه‌ریزی‌شده ایجاد کنید (نقطه مک‌بورنی، نقطه مک‌بورنی معکوس، وسط-زیر دنده‌ای ترقوه‌ای چپ، و غیره) تحت هدایت مستقیم لاپاروسکوپی، و تروکارهای کمکی را در جای خود بچرخانید، از رگ‌ها و اندام‌های نظارت ثابت اجتناب کنید. اطمینان حاصل کنید که فاصله بین پورت های عامل بیش از 5 سانتی متر است تا از "ازدحام ابزار" جلوگیری شود.

برداشتن بعد از عمل:در پایان عمل، ابتدا CO2 را از حفره شکمی تخلیه کنید. دیواره طرف مقابل شکم را روی محل سوراخ فشار دهید تا به دفع گاز باقیمانده کمک کند، سپس تروکار را بچرخانید و خارج کنید. برای جلوگیری از فتق برش، در محل‌های سوراخ‌دار بزرگ‌تر یا مساوی 10 میلی‌متر باید لایه فاسیال بخیه شود. محل های 5 میلی متری معمولاً فقط به بخیه زدن پوست یا پوشش بانداژ چسب نیاز دارند.

استفاده استاندارد از سوزن‌های تروکار مستلزم آشنایی جراح با لایه‌های آناتومیک دیواره شکم و تسلط بر چهار مورد اساسی است: "بالا بردن شکم-چرخش و پیشروی{1}}درک پیشرفت{2}}محدودیت عمق برای محافظت." این یک دوره ضروری اساسی برای جراحان کم تهاجمی است.