https://en.wikipedia.org/wiki/Veress_needle

در جراحی‌های لاپاراسکوپی استاندارد، روش بستن سوزن Veress برای ایجاد پنوموپریتونئوم یک عمل در سطح کتاب درسی- است. با این حال، هنگام برخورد با موقعیت های پیچیده مانند چاقی، سابقه جراحی قبلی شکم، فتق دیواره شکم یا بیماران باردار، نقاط و روش های سنتی سوراخ کردن با چالش های جدی مواجه می شوند. در این زمان، استفاده از سوزن Veress دیگر به سادگی "یک سوزن برای دسترسی به شکم" نیست، بلکه به یک بازی دقیق تبدیل شده است که آناتومی، مکانیک و تصویربرداری را ادغام می کند.

چالش اول: "دژ ضخیم-دیواردار" بیماران چاق

برای بیماران مبتلا به چاقی پاتولوژیک که BMI آنها بیش از 35 است، لایه چربی ضخیم زیر جلدی و غلاف رکتوس ضخیم شده، رسیدن سوزن Veress با طول استاندارد (مثل 120 میلی متر) را غیرممکن می کند تا به حفره شکم برسد. نوک سوزن ممکن است در لایه چربی یا لایه عضلانی باقی بماند و باعث باد شدن "پیش{3}}صفاق" یا "پیش{4}}سینوویوم شود که منجر به پنوموپریتوئن کاذب می شود. این نه تنها مانع از انجام مراحل بعدی می شود، بلکه ممکن است باعث آمفیزم زیر جلدی یا حتی آمبولی گاز شود. راه حل ها عبارتند از:

• استفاده از مشخصات بلندتر (مانند 150 میلی متر) سوزن Veress.
• انتخاب نواحی نسبتاً نازک و ثابت روی دیواره شکم، مانند بالای ناف یا زیر لبه دنده.
• استفاده از اولتراسوند یا CT برای تعیین موقعیت برای اندازه گیری فاصله پوست تا صفاق، دستیابی به سوراخ دقیق.
• در طی فرآیند سوراخ کردن، از روش "کشیدن دیواره شکم" برای افزایش حجم حفره شکم و کاهش فاصله سوراخ استفاده کنید.

چالش دوم: "تله پیچ و خم" برای بیماران مبتلا به چسبندگی

بیماران با سابقه جراحی شکم ممکن است چسبندگی های متراکمی بین امنتوم، مجرای روده و دیواره شکم داشته باشند. در طی سوراخ کور، مجرای روده چسبیده در طول مسیر سوراخ ثابت می شود و توانایی طبیعی خود را برای سر خوردن و اجتناب از دست می دهد و به شدت مستعد سوراخ شدن توسط سوزن Veress است. این یکی از نگران کننده ترین خطرات روش بسته است. برای چنین بیمارانی، استراتژی اصلی این است که روش بسته را کنار بگذارند و به جای آن رویکرد باز (روش هاسون) را اتخاذ کنند. با این حال، اگر شرایط محدود است و سوزن Veress هنوز نیاز به استفاده دارد، لازم است ناحیه‌ای دور از اسکار اصلی جراحی انتخاب شود (مانند قسمت فوقانی سمت چپ شکم، نقطه پالمر که 3 سانتی‌متر زیر خط وسط حاشیه دنده ترقوه چپ است)، جایی که معمولاً "منطقه امن" با کمترین چسبندگی در نظر گرفته می‌شود. علاوه بر این، بازسازی سه بعدی CT قبل از عمل برای ارزیابی دامنه و درجه چسبندگی می‌تواند پایه‌ای کلیدی برای انتخاب نقطه پنچری بهینه باشد.

چالش سوم: "مربع فضا" برای کودکان و جمعیت های خاص

کودکان حفره شکمی کوچک، دیواره شکمی نازک و اندام های داخلی نسبتاً متمرکز دارند. سوزن استاندارد Veress به دلیل طول و نیروی سوراخی که دارد ممکن است باعث نفوذ بیش از حد شود. سوزن‌های ویژه کودکان ورس (با طول کوتاه‌تر، مانند 80 میلی‌متر) و نرخ جریان باد کمتر بسیار مهم هستند. برای بیماران باردار، رحم بزرگ شده نیاز دارد که نقطه سوراخ شده به سمت بالا حرکت کند. معمولاً ناف یا لبه پایینی لبه دنده سمت راست برای جلوگیری از آسیب رساندن به رحم بزرگ شده انتخاب می شود.

در نتیجه، استفاده از تکنیک سوزن Veress در موارد پیچیده از «تکنیک نیشگون گرفتن» صرف فراتر رفته و به یک «استراتژی ورود» تبدیل شده است. این نیاز به جراح دارد که دارای یک پایه آناتومیکی مستحکم، توانایی دقیق برای پیش‌بینی خطرات، و خرد لازم برای انتخاب ابزار انعطاف‌پذیر باشد. هیچ "نقطه سوراخ جهانی" جهانی وجود ندارد، بلکه فقط یک "طرح بهینه" بر اساس شرایط فردی بیمار وجود دارد. در آینده، با توسعه فناوری های ناوبری حین عمل و واقعیت افزوده، ممکن است بتوان مسیر سوراخ سوزن Veress را در زمان واقعی تجسم کرد و اساساً خطر سوراخ شدن کور را از بین برد. با این حال، امروز ما را از درک عمیق و اجرای محتاطانه اصول کاربرد آن باز نمی دارد.