تاریخچه دسترسی لاپاراسکوپی، داستانی از بهبود تدریجی است که با لحظات بینشی که عمل را برای همیشه تغییر داد، مشخص شده است. این کار با سوزن Veress آغاز شد، یک سوزن دم‌کشی-با فنر و نوک کند-که به جراحان اجازه می‌داد قبل از قرار دادن ابزارهای بزرگ‌تر، پنوموپریتوئن را ایجاد کنند. سوزن Veress یک پیشرفت بزرگ بود زیرا لاپاراسکوپی بسته را فعال کرد و نیاز به برش باز را کاهش داد و زمان بهبودی را به حداقل رساند. اما مجموعه جدیدی از خطرات را نیز معرفی کرد. اگر سوزن Veress به درستی قرار نگرفته باشد، دی اکسید کربن سطح بافتی نامناسبی را باد می کند و پنوموپریتوئن کاذب ایجاد می کند که می تواند منجر به آسیب روده در هنگام وارد کردن تروکار شود. جراحان تکنیک‌های پیچیده‌ای را برای تأیید قرار دادن Veress توسعه دادند، از جمله آزمایش‌های آسپیراسیون، آزمایش‌های قطره نمک و مانورهای قطره‌ای آویزان، اما عدم قطعیت اساسی باقی ماند. تکامل بعدی سوزن تروکار بود، یک دستگاه سوراخ کننده تیز که برای ایجاد یک دریچه مستقیم از طریق دیواره شکم طراحی شده بود. سوزن‌های اولیه تروکار لوله‌های فلزی ساده‌ای با یک استایلت نوک تیز در داخل بودند که کنترل بهتری نسبت به Veress ارائه می‌کردند، اما همچنان از حرکت استایلت، لرزش نوک و عمق ناسازگار رنج می‌بردند. افزودن یک مکانیسم استایلت قفل نشان‌دهنده آخرین مرحله در این زنجیره تکاملی است که مزیت دسترسی مستقیم تروکار را با ایمنی و کنترلی که جراحی مدرن می‌خواهد ترکیب می‌کند.

اصل کار انتقال سبک Veress-به-قفل کردن-منعکس کننده تغییر اساسی در فلسفه دسترسی است. سوزن Veress ابتدا فضا را ایجاد می کند، سپس به آن فضا تکیه می کند تا در هنگام قرار دادن پورت بعدی در برابر آسیب محافظت کند. این یک فرآیند غیرمستقیم،-دو مرحله‌ای با فرصت‌های متعدد برای خطا است. در مقابل، سوزن تروکار با استایل قفل کننده، پورت را مستقیماً در یک عمل کنترل شده ایجاد می کند. استایلت قفل کننده، مجموعه سوراخ را سفت و محکم نگه می دارد و از انحراف نوک از سطوح بافتی یا جمع شدن تحت مقاومت جلوگیری می کند. هنگامی که سوزن به صفاق نفوذ می کند، قفل آزاد می شود، استایلت خارج می شود و کانولا به عنوان یک مجرای ثابت برای ابزار یا لوله دمیدن باقی می ماند. این رویکرد مستقیم تعداد مراحل را کاهش می دهد، نیاز به مانورهای تایید جداگانه Veress را از بین می برد و به جراح بازخورد لمسی فوری در مورد انتقال لایه بافت می دهد. مکانیسم قفل تضمین می‌کند که این بازخورد توسط حرکت استایلت تحریف نمی‌شود و کل رویداد دسترسی را برای بیمار قابل پیش‌بینی‌تر و ایمن‌تر می‌کند.

طبقه‌بندی دستگاه‌های دسترسی در این زمینه طیف کاملی از سوزن‌های Veress تا سیستم‌های سبک قفل پیشرفته را در بر می‌گیرد. سوزن‌های Veress با نوک ایمنی فنری- مشخص می‌شوند که وقتی روی بافت سفت فشار داده می‌شود جمع می‌شود، اما در صورت از بین رفتن ناگهانی مقاومت، برای محافظت در برابر آسیب گسترش می‌یابد. انسدادهای اولیه تروکار ابزارهای دسترسی لاپاراسکوپی هستند که در پیکربندی های تیغه ای و بدون تیغه با هندسه های مختلف نوک موجود هستند. سوزن‌های پورت ثانویه دستگاه‌های اندازه‌گیری کوچک‌تری هستند که برای ایجاد پورت‌های کاری اضافی پس از قرار گرفتن پورت اولیه استفاده می‌شوند. استایل های تروکار نوری دارای یک کانال دوربین یا عنصر فیبر نوری هستند که امکان تجسم مستقیم در حین سوراخ را فراهم می کند. سوزن‌های تخلیه استایلت قفلی، اصل تروکار را با احتباس ایمن استایلت برای تخلیه مایع از راه پوست ترکیب می‌کنند. هر نوع دستگاه نقش خاصی را در توالی دسترسی ایفا می کند، و استایلت قفل در چندین دسته، از درگاه های لاپاراسکوپی اولیه تا روش های زهکشی مداخله ای، کاربرد پیدا کرده است.

راهنمایی عملی برای انتقال از دسترسی مبتنی بر Veress{0}}به تکنیک‌های قفل کردن سبک با انتخاب و آماده‌سازی بیمار آغاز می‌شود. مثانه باید تخلیه شود و جراحی قبلی شکم باید مورد توجه قرار گیرد، زیرا چسبندگی ممکن است نقطه دسترسی ایمن را تغییر دهد. اگر پنوموپریتونوم هنوز قبل از وارد کردن تروکار مورد نظر باشد، ممکن است از سوزن Veress برای دم کردن استفاده شود، اما پورت اولیه باید با استفاده از سوزن تروکار قفل کننده قرار داده شود تا از قرار دادن دقیق اطمینان حاصل شود. برای افزایش فاصله بین صفاق جداری و اندام های زیرین، دیواره شکم باید بالا باشد یا چادر زده شود. قرار دادن باید در نقطه ورودی تعیین شده انجام شود، معمولاً ناف برای دسترسی اولیه، با سوزن عمودی یا با شیب جزئی دمی بسته به آناتومی بیمار. جراح باید دو بخش متمایز فاسیا و صفاق را احساس کند و از ثبات استایلت قفل کننده برای حفظ کنترل دقیق از طریق هر دو لایه استفاده کند. پس از نفوذ، قفل باز می شود، استایلت خارج می شود و موقعیت کانولا با بازرسی بصری، آسپیراسیون یا تجسم مستقیم از طریق یک اسکوپ درج شده تایید می شود. مزیت کلیدی استایلت قفل کننده این است که به جراح اجازه می دهد تا کنترل خود را در طول این توالی بدون جابجایی استایلت یا سرگردانی نوک حفظ کند.

تجربه واقعی{0}}در دنیا از آموزش بیمارستان‌ها و شیوه‌های جراحی جامعه، ارزش عملی قفل کردن دسترسی به استایلت را نشان می‌دهد. جراحان باتجربه ای که هزاران لاپاراسکوپی مبتنی بر Veress را انجام داده اند، معمولاً با اشاره به آشنایی و میزان عوارض کم، نسبت به تغییر تکنیک خود تردید اولیه دارند. با این حال، هنگامی که با سوزن‌های قفل‌کننده استایلت در یک محیط کنترل‌شده آشنا می‌شویم، بسیاری اذعان می‌کنند که بازخورد لمسی بهبود یافته و حذف تکان‌های استایلت، قرار دادن پورت را مطمئن‌تر و سازگارتر می‌کند. بیمارستان‌های آموزشی فواید خاصی را در آموزش دستیار گزارش می‌کنند، جایی که سبک قفل‌کننده بروز «سرگردانی نوک» را کاهش می‌دهد که معمولاً زمانی رخ می‌دهد که کارآموزان تمرکز خود را روی محور سوراخ‌کاری از دست بدهند. توانایی احساس واضح لایه‌های بافت و دانستن اینکه استایلت به‌طور مستقل حرکت نمی‌کند، به کارآموزان درک بهتری از آناتومی دیواره شکم می‌دهد و مهارت‌های اساسی را با سرعت بیشتری ایجاد می‌کند. برخی از مراکز یک رویکرد ترکیبی را اتخاذ کرده‌اند، که از دمیدن Veress برای پنوموپریتوئن اولیه استفاده می‌کنند، اما نیاز به قفل کردن سوزن‌های تروکار استایلت برای همه قرار دادن پورت‌های بعدی دارند، که ایمنی تکنیک باز را با دقت دستگاه‌های دسترسی مدرن ترکیب می‌کند.

با بالا بردن این بحث، انتقال از Veress به دسترسی به سبک قفلی بیش از یک ارتقا فنی را نشان می دهد. این نشان دهنده بلوغ جراحی کم تهاجمی به عنوان یک رشته است. لاپاراسکوپی اولیه لزوماً اکتشافی بود و ابزارها و تکنیک‌های سایر زمینه‌ها را با چالش‌های کار در داخل شکم بسته تطبیق می‌داد. جراحی امروزی نیازمند ابزارهای هدفمند-ساخت شده برای روش‌های خاص و جمعیت بیماران است. سوزن تروکار استایلت قفل کننده محصول این بلوغ است که از ابتدا برای حل مشکلات خاص خطای دسترسی، حرکت استایلت و عدم قطعیت عمق طراحی شده است. به درس‌های آموخته‌شده از سوزن‌های Veress و تروکارهای اولیه احترام می‌گذارد و در عین حال میدان را به سمت ایمنی، کارایی و تکرارپذیری بیشتر سوق می‌دهد.

توصیه‌های آتی شامل تحقیقات مداوم در مورد تکنیک‌های دسترسی بهینه برای جمعیت‌های خاص بیماران، مانند بیماران چاق، بیماران اطفال، و کسانی که جراحی قبلی شکم داشته‌اند، می‌شود. مطالعات مقایسه‌ای بین دسترسی مبتنی بر Veress، تکنیک Hasson باز و دسترسی مستقیم قفل کردن سبک باید انجام شود تا دستورالعمل‌های مبتنی بر شواهد- برای قرار دادن پورت ایجاد شود. تولیدکنندگان باید روی برنامه‌های آموزشی و مدل‌های شبیه‌سازی سرمایه‌گذاری کنند که تکنیک قفل کردن مناسب را آموزش می‌دهند، زیرا تشخیص می‌دهند که حتی بهترین دستگاه نمی‌تواند تکنیک جراحی ضعیف را جبران کند. هدف نهایی حذف کامل سوزن Veress نیست، زیرا هنوز در سناریوهای بالینی خاصی نقش دارد، بلکه ارائه یک جایگزین برتر برای جراحان برای دسترسی اولیه است که میزان عوارض را کاهش می‌دهد و کارایی رویه را بهبود می‌بخشد. همانطور که این فناوری به تکامل خود ادامه می دهد، ممکن است شاهد ادغام حسگرها، تصویربرداری یا مواد هوشمند باشیم که ایمنی و دقت دسترسی لاپاراسکوپی را بیشتر می کند و بر پایه ای بنا شده است که سوزن تروکار قفل کننده استایلت ایجاد کرده است.