انتخاب گیج در براکی تراپی LDR

نوع خاصی از شکست وجود دارد که هرگز به انتزاع کنفرانس نمی رسد: بیماری که 48 ساعت پس از کاشت پروستات LDR به ظاهر تمیز، دچار ناراحتی فزاینده پرینه می شود، باقیمانده پست- در حال افزایش، و TRUS که ادم پروستات را نشان می دهد که بذر را از خوشه 4 برنامه ریزی شده خارج کرده است. هیچ کس فعالیت را اشتباه محاسبه نکرد. هیچ کس اپلیکاتور را اشتباه روشن نکرد. سوزن به سادگی یک 16G بود که در آن باید از 18G استفاده می شد، و کالبد شکافی شعاعی اضافی به تورم، مهاجرت بذر و یک D90 تبدیل شد که کمتر از حد تجویز شده بود. برعکس، ساکنی که برای رویکرد اوج به 20G تغییر مکان داد تا "آرام" باشد، کمان سوزن را تحت مقاومت فاسیال تماشا کرد، کمتر از عمق هدف فرود آمد و نقطه سردی را که هیچ برنامه‌ریزی نمی‌توانست پیش‌بینی کند را ترک می‌کرد. خطای گیج در لحظه درج به ندرت چشمگیر است. این موذیانه، تجمعی است و در دزیمتری پست{12}}ایمپلنت به گونه ای نشان داده می شود که گویی یک نقص برنامه ریزی است.

فیزیک گیج یک مذاکره سه طرفه- بین سفتی، ترومای دستگاه و سینماتیک بذر است. قطر بیرونی بزرگتر در برابر کمانش مقاومت می کند و یک مسیر مستقیم را از طریق بافت فیبروتیک متراکم یا در سراسر قوس شرمگاهی حفظ می کند، اما بافت بیشتری را جابجا می کند، خطر خونریزی را افزایش می دهد و احتمال ادم بعد از کاشت را افزایش می دهد که به طور فیزیکی دانه ها را جابجا می کند. قطر کوچکتر تروما را به حداقل می رساند و با عروق و مجاورت مجرای ادرار مهربان تر است، اما لحظه دوم ناحیه آن به شدت کاهش می یابد - پیچ خورده، خم می شود و کنترل عمق کاهش می یابد، به خصوص هنگامی که اپراتور گشتاور محوری را اعمال می کند. در بین این افراط‌ها، جفت‌گیری 17G/18G از دو دهه داده‌های LDR پروستات به‌عنوان نقطه‌ی شیرین پدید آمده است: به اندازه‌ای سفت برای نگه داشتن مسیر تحت هدایت TRUS، به اندازه‌ای خوب است که عوارض بیماری را قابل قبول نگه دارد. قطر دانه (معمولاً ~0.8 میلی متر برای I-125، ~0.9 میلی متر برای برخی رشته های Pd-103) نیز با لومن شناسه در تعامل است، بنابراین انتخاب گیج هرگز صرفاً مربوط به دیواره بیرونی نیست - این مربوط به نسبت فاصله بین دانه و لومن است که بر اصطکاک استقرار و وفاداری فاصله حاکم است.

در عمل، خانواده‌های سنج وارد کنوانسیون‌های{0}}خاصی شده‌اند که مراکز با تجربه تقریباً به عنوان پروتکل رفتار می‌کنند. گروه 8G-13G برای دسترسی غیرمعمول عمقی یا استخوانی - ایمپلنت‌های نجات به عود استخوان لگن، رویکردهای پاراورتبرال تحت سی‌تی، یا تخت‌های فیبردار شدید{5} پس از جراحی که در آن یک سوزن نازک به سادگی سرگردان می‌شود، در نظر گرفته شده است. سوزن‌های 14G-16G عودهای دیواره شکم، ضایعات عمیق‌تر پستان، و الگوهای بینابینی زنانه انتخابی را ارائه می‌کنند که در آن ثبات مسیر بیش از جای زخم‌های زیبایی اهمیت دارد. دامنه 17G-18G LDR پروستات است، با 18G در آمریکای شمالی برای تکنیک‌های{13} سست بذر و 17G گاهی اوقات در مراکز اروپایی با استفاده از پیکربندی‌های رشته‌ای کمی سفت‌تر ترجیح داده می‌شود. سوزن‌های ظریف 20G در تیروئید، سینه‌های سطحی، براکی‌تراپی سارکوم اطفال و دانه‌های ریه مجاور رگ‌ها ظاهر می‌شوند، جایی که اختلاف مسیر 1 میلی‌متری باعث تغییر نمایه خونریزی می‌شود. شایان ذکر است که گیج به تنهایی رفتار را تعریف نمی کند: یک 18G با یک هاب ضعیف ممکن است بیشتر از یک 17G خوب منعطف شود. ضخامت دیوار (مثلاً،-دیوار نازک در برابر-دیوار استاندارد) در همان گیج می‌تواند سفتی را به‌طور محسوسی تغییر دهد.

نظم و انضباط اتاق عمل در اطراف گیج از ایستگاه برنامه ریزی شروع می شود، نه در سینی. دزیمتر مسیر CT/TRUS را صادر می کند و سه چیز را علامت گذاری می کند: فاصله از مجرای مجرای ادرار، نزدیکی به دیواره رکتوم، و سایه{2}}قوس شرمگاهی. سپس کاشت کننده سرب در مورد یک گیج اولیه و یک "نیاز سنج" برای ردیف های آپیکال تصمیم می گیرد. به عنوان مثال، یک استراتژی معمولی با دو{5}}گیج از 17G برای دانه‌های محیطی پایه و میانی{7} استفاده می‌کند، به 18G یا 20G برای راس قدامی، جایی که زاویه مسیر شیب‌دار می‌شود و مجاورت مجرای ادرار سفت می‌شود. زوایای ورودی بر این اساس در شبکه الگو از قبل تنظیم شده است. در حین قرار دادن، اپراتور در برابر وسوسه "عضله از طریق" یک آویزان مقاومت می کند - یک سنج سفت که با مقاومت برخورد می کند معمولاً به قوس برخورد می کند، و دوباره{14}}زاویه زدن ضربان اجباری است. عمق از روی علامت‌های هاب حک شده با لیزر{16} خوانده می‌شود، نه از احساس تنهایی. پس از استقرار، تیم هر گونه ناهنجاری مقاومتی را در گزارش موردی یادداشت می‌کند، زیرا سنجنده‌ای که رفتار عجیبی داشت، اغلب دانه‌ای را پیش‌بینی می‌کند که- از طرح خارج می‌شود.

اطلاعات میدانی در اینجا غنی است. یک مرکز-حجمی بالا در غرب میانه یک "دیوار گیج" - نمایشگری از سوزن‌های خمیده 20G را که از کیس‌های واقعی خارج شده‌اند، نگه می‌دارد، که هر کدام با درس ("راس، زاویه 12 درجه، بیش از-گشتاور") برچسب‌گذاری شده‌اند. ایمپلنت‌کنندگان ارشد از آن برای آموزش حس-حافظه استفاده می‌کنند: علامت مقاومت 18G از طریق فاسیای پرینه از ضربه ناگهانی یک مشت فاسیال در مقابل کمان شوم یک سوزن نازک تحت بار متمایز است. آنها به شما خواهند گفت که اپراتورهای جوان تقریباً به طور کلی در یکی از دو جهت - یا بیش از-سنجش از ترس انحراف، یا کمتر{12}}از ترس خونریزی خطا می‌کنند. هیچکدام از ترس در خدمت برنامه نیستند. مراکز قابل تکرار، ماتریس گیج خود را در یک جدول{15}یک صفحه ای که در OR پست شده است، استاندارد کرده اند و "اولویت اپراتور" را از معادله حذف کرده اند.

مرتفع، سنج یک بعد نیست. این ریسک در فلز بیان می شود. این مبادله بین ضربه زدن به هدف و آسیب رساندن به آناتومی اطراف-را رمزگذاری می کند. یک تصمیم اندازه گیری که در جدول برنامه ریزی، مستند و استاندارد شده گرفته می شود، به اندازه فعالیت منبع و هندسه سکونت بخشی از نسخه است. در نظر گرفتن سنج به عنوان "هر چیزی که در کشو است" به این صورت است که چگونه مراکز با پلان های زیبا و V100 ناامید کننده ختم می شوند.

با نگاه به آینده، مسیر به سمت کیت‌های اندازه‌گیری{0} خاص بیمار است. گردش کار را تصور کنید: نرم‌افزار برنامه‌ریزی هر-زوایای مسیر ضایعه و تراکم بافت را محاسبه می‌کند، سپس به‌طور خودکار-یک دنباله سنج - 17G برای ردیف‌های 1-3، 18G برای ردیف‌های 4-5، 20G برای دانه‌های راس - و یک توالی گیج را انتخاب می‌کند. سوزن های سریالی مطابق با هر ردیف برنامه ریزی شده. ردیابی تعداد زیادی دیجیتال و نگهدارنده الگوی بازخورد{14} نیرو را اضافه کنید که هشدار می‌دهد زمانی که یک گیج نازک بیش از-گشتاور می‌شود، و انتخاب گیج از دانش قبیله‌ای به پروتکل مهندسی شده منتقل می‌شود. برای سرنخ‌های تدارکات، سوال آینده{17}}دیگر این نیست که "چه سنجه‌هایی را ذخیره می‌کنید؟" اما "آیا OEM شما می تواند یک پیکربندی گیج در هر{18}}مورد، در هر{19}}ردیف با قابلیت ردیابی کامل ارائه دهد؟"