انواع ایمپلنت های دندانی چیست؟

ساختار حمایتی ثابت برای پروتزهای ایمپلنتی با ترمیم های پروتز سنتی متفاوت است.

آنها را می توان بر اساس روش فیکساسیون به پروتزهای ثابت با تکیه گاه ایمپلنت، پروتزهای روکش دار با تکیه گاه ایمپلنت و پروتزهای متحرک جزئی با تکیه گاه ایمپلنت دسته بندی کرد.

پروتزهای ثابت روشی محبوب برای تعمیر ایمپلنت هستند. قسمت بالایی پروتزهای متکی به ایمپلنت با استفاده از چسب یا پیچ به اباتمنت متصل می شود.این کار شکل آناتومیک و عملکرد فیزیولوژیکی دندان های از دست رفته را بازیابی می کند.

بیماران پس از کاشت به تنهایی نمی توانند پروتزهای ثابت را خارج کنند. این روش کاربردهای وسیعی دارد، شباهت زیادی به دندان های طبیعی، سایش راحت، تثبیت قوی و پشتیبانی دارد.

از این تکنیک می توان برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته یا حتی کل قوس دندانی استفاده کرد.

این نوع پروتز با تکیه گاه ایمپلنت در مواردی استفاده می شود که در قوس کامل (یا نیمه قوس) به دلیل از دست دادن دندان، تحلیل استخوانی شدید وجود دارد.

در فک های بی دندانی که به 2 تا 4 ایمپلنت دندان نیاز دارند استفاده می شود. از آنجایی که استفاده از ایمپلنت به تنهایی برای حمایت از پروتز تمام قوس ثابت از نظر پایداری و عملکرد جویدن کافی نیست و به دلیل جذب قابل توجه بافت استخوانی، از پایه رزینی برای ترمیم بافت استخوانی از دست رفته و بهبود زیبایی صورت در این مورد استفاده می شود. ترمیم پروتز با پشتیبانی از ایمپلنت

در مورد پروتزهای تحت حمایت ایمپلنت پوشیده شده با قوس کامل، اباتمنت های ایمپلنت را می توان با انواع ضمائم، از جمله گیره ها، اتصالات میله ای، کلاهک های توپ، اتصالات مغناطیسی و روکش های آستین طراحی کرد.

پروتزهای روکش دار اساساً پروتزهای متحرکی هستند که در آن چارچوب پروتز متحرک ریشه ها، تاج ها و ایمپلنت ها را می پوشاند و برای حمایت و ثبات به این ساختارها تکیه می کند.بیماران می‌توانند خودشان آن‌ها را درآورند و بپوشند، و برای افرادی که دندان‌هایشان از دست رفته کامل یا زیاد است، مناسب است.

این نوع ترمیم به ندرت مورد استفاده قرار می گیرد و معمولاً در مواردی دیده می شود که جایگذاری ایمپلنت از موقعیت اولیه منحرف شده باشد یا تعداد ایمپلنت ها کافی نباشد.

در شرایطی که بیماران تمایلی به کاشت مجدد کامل ندارند یا قادر به انجام ایمپلنت مجدد نیستند، از ایمپلنت های موجود به عنوان ساختارهای پشتیبانی برای پروتزهای پارسیل متحرک استفاده می شود.

این روش برای از بین بردن درد ناشی از فرورفتن پروتزهای متحرک طراحی شده است.

انتخاب روش ترمیم مناسب بر اساس شرایط خاص و میزان از دست دادن دندان اهمیت ویژه ای دارد.عوامل زیادی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود و در بحث های آینده به تدریج این عوامل را تحلیل خواهیم کرد.

ایمپلنت بخشی است که در استخوان آلوئول قرار می گیرد و تنها ماده ای است که در طول کاشت دندان در بدن انسان قرار می گیرد. بنابراین، انتخاب مواد حیاتی است. مواد ایمپلنت باید غیر سمی، غیر حساسیت زا، غیر سرطان زا و غیر تراتوژن باشند.

آنها باید زیست سازگاری خوب، مقاومت در برابر خوردگی، مقاومت در برابر سایش و خواص مکانیکی عالی داشته باشند.

ایمپلنت های دندانی را می توان بر اساس موادشان به ایمپلنت های فلزی، ایمپلنت های سرامیکی، ایمپلنت های کربنی، ایمپلنت های پلیمری و ایمپلنت های کامپوزیت طبقه بندی کرد.

از زمانی که برانمارک تئوری استئواینتگراسیون را ارائه کرد، تیتانیوم خالص و آلیاژهای تیتانیوم مواد ارجح برای ایمپلنت های دهانی بوده اند. تحقیقات نشان داده است که تیتانیوم خالص دارای زیست سازگاری و مقاومت در برابر خوردگی عالی و همچنین خواص مکانیکی عالی از جمله سختی، استحکام کششی، استحکام تسلیم و استحکام خستگی است. این ویژگی ها نیازهای عملکردی ایمپلنت های دندانی را برآورده می کند و تیتانیوم خالص به طور گسترده ای به عنوان ماده ایمپلنت در محیط های بالینی با نتایج ترمیمی خوب استفاده شده است.

معایب: علیرغم کاربرد بالینی ایمپلنت های تیتانیوم خالص و آلیاژ تیتانیوم، هنوز محدودیت هایی وجود دارد. فلز و آلیاژهای آن استحکام بالایی دارند، اما مدول یانگ آنها نسبتاً بزرگ است که منجر به اثر محافظ تنش می شود.

عمدتا از موادی مانند اکسید زیرکونیوم تشکیل شده است. سرامیک ها ظاهر زیبایی دارند و رنگ هایی شبیه به دندان های طبیعی دارند و زیست سازگاری خوبی از خود نشان می دهند. دانشمندان کاربرد سرامیک به عنوان مواد کاشت در عمل بالینی را بررسی کرده اند. این دسته از مواد با مقاومت مکانیکی بالا، مقاومت در برابر خوردگی، عدم تحریک، عدم سمیت و سازگاری با بافت مشخص می شوند.

معایب: اطلاعات بالینی طولانی مدت هنوز برای مواد سرامیکی مانند زیرکونیا وجود ندارد. در مورد مسائلی مانند ساییدگی، تخریب کریستالی، انتشار ترک و شکستگی شکننده هنگام استفاده به عنوان مواد ایمپلنت دندان اختلاف نظر وجود دارد.

این دسته به طور کلی شامل موادی مانند کربن شیشه ای و کربن همسانگرد با دمای پایین می شود. این مواد خواص شیمیایی نسبتاً پایداری دارند و به آسانی زیست تخریب پذیر نیستند. با این حال، آنها شکننده و مستعد تغییر رنگ هستند.

مواد پلیمری رایج شامل آکریلات و پلی تترا فلوئورواتیلن هستند. ساختار شیمیایی این مواد شبیه به پلیمرهای طبیعی موجود در بدن انسان است که آنها را زیست سازگارتر می کند. با این حال، تحقیقات بیشتری برای بررسی قدرت و فعالیت استخوانی رسانای سطحی آنها مورد نیاز است. علاوه بر این، آنها مستعد تجزیه زیستی هستند که ممکن است باعث تحریک لثه شود.

مواد کامپوزیت معمولاً مواد مختلفی را که در بالا ذکر شد ترکیب می کنند تا به طور کامل مزایای مربوطه خود را یکپارچه کنند و نیازهای بدن انسان را بهتر برآورده کنند.

ایمپلنت های دندانی شامل سیستم های ایمپلنت مختلفی از جمله سیستم های کره ای Dentium و Osstem، سیستم نوبل سوئدی، سیستم Bego آلمان، سیستم 3I آمریکایی، سیستم ITI سوئیس و سیستم های تولید داخل مانند Bacomed در چین می باشد.

نام تجاری ایمپلنت موضوع بحث های زیادی در مقاله قبلی بوده است.بهترین برند ایمپلنت دندان کدام است؟ چرا؟

دیگر طبقه بندی ایمپلنت ها توسط Manners در شماره بعدی مورد بحث قرار خواهد گرفت.