نقطه درد

یکی از مشکلات پایدار در تهیه و کاربرد بالینی بی حسی منطقه ای، درک نادرست از معنای واقعی "اندازه" است. بسیاری از جراحان، متخصصان بیهوشی و حتی پرستاران باتجربه درخواست یک سوزن بلوک عصبی "بزرگ" یا "کوچک" می کنند بدون اینکه مشخص کنند منظورشان چیست؟سنج (قطر)یاطول. این ابهام منجر به نتایج بالینی متناقض می شود. یک سوزن 22G که برای بلوک شبکه بازویی کاملاً کار می کند ممکن است در بلوک سیاتیک عمیق به دلیل استحکام ناکافی به طور کامل شکست بخورد. برعکس، یک سوزن 18G که به راحتی به اعصاب عمیق می رسد ممکن است باعث آسیب بافتی غیر ضروری در روش های سطحی شود. نقطه درد فقدان سوزن نیست، بلکه فقدان یک چارچوب تصمیم گیری استاندارد است که آناتومی، تراکم بافت، روش راهنمایی و الزامات تحویل دارو را به هم مرتبط می کند. بدون این چارچوب، بیمارستان ها پول خود را برای موجودی نامناسب هدر می دهند و پزشکان با کیفیت غیرقابل پیش بینی بلوک دست و پنجه نرم می کنند.

اصل اساسی

یک سوزن بلوک عصبی برای رساندن بی حس کننده موضعی به فضای اطراف عصبی یا در امتداد صفحه فاسیال مجاور عصب هدف طراحی شده است. سپس ماده بیهوشی پخش می شود تا کانال های سدیم را مسدود کند و از انتشار پتانسیل عمل جلوگیری کند. سوزن گیج قطر خارجی و در نتیجه سرعت جریان حجم، جابجایی بافت و راحتی بیمار را تعیین می کند. اعداد گیج بزرگتر نشان دهنده سوزن های نازک تر است. اعداد گیج کوچکتر نشان دهنده سوزن های ضخیم تر و سفت تر است. سوزن‌های نازک‌تر درد وارد کردن را کاهش می‌دهند، اما ممکن است در بافت متراکم کمانش کنند. سوزن‌های ضخیم‌تر در مقابل خم شدن مقاومت می‌کنند و اجازه تحویل سریع‌تر دارو را می‌دهند، اما خطر ضربه‌های مکانیکی را افزایش می‌دهند. افزودن مقدار کمی اپی نفرین (1:100000 تا 1:200000) به محلول بی حس کننده موضعی، عروق خونی موضعی را منقبض می کند، جذب سیستمیک را کند می کند، اثر بی حسی را طولانی می کند و خطر سمیت سیستمیک را کاهش می دهد. با این حال، در نواحی شریان انتهایی مانند انگشتان دست و پا، اپی نفرین به طور سنتی منع مصرف دارد زیرا انقباض بیش از حد عروق می تواند باعث ایسکمی بافتی و نکروز شود. درک این اصول فیزیولوژیکی و مکانیکی برای انتخاب گیج سوزنی صحیح ضروری است.

طبقه بندی دستگاه

سوزن های بلوک عصبی برای جراحی با استفاده از فرآیندهای پیشرفته از جمله گردن زدن، چرخاندن، سنگ زنی، برش لیزری، مارک لیزری، الکترو پولیش و درمان استریل سازی تولید می شوند. بر اساس گیج، آنها به شرح زیر طبقه بندی می شوند:

8G–14G: سوزن‌های سنگین-و بسیار سفت و سخت که برای بلوک‌های عمیق تنه، رسوب-دارو با حجم بالا و معرفی‌کننده‌های تکنیک‌های کاتتر مداوم استفاده می‌شوند.

15G–19G: سوزن‌های متعادل مناسب برای بلوک‌های اندام و تنه با عمق متوسط، جایی که هم سختی و هم آسیب بافتی متوسط ​​مورد نیاز است.

20G–22G: متداول ترین محدوده مورد استفاده برای بلوک های عصبی محیطی است که تعادل بهینه انعطاف پذیری، قدرت و دید اولتراسوند را ارائه می دهد.

23G–26G: سوزن های ظریف طراحی شده برای بلوک های سطحی، بیماران اطفال، روش های صورت، و بلوک های دیجیتال که در آن حداقل آسیب بافتی حیاتی است.

اندازه های سفارشی: بر اساس نقشه های 2 بعدی/3 بعدی یا نمونه های ارائه شده توسط مشتری ساخته شده است که طول، هندسه نوک و عملیات سطح منحصر به فرد را امکان پذیر می کند.

هر سوزن معمولاً از فولاد ضد زنگ{0} درجه پزشکی ساخته می‌شود و در کارتن‌های استاندارد یا بسته‌بندی سفارشی بسته‌بندی می‌شود تا نیازهای مشتری خاص را برآورده کند.

راهنمای عملی

انتخاب سنج مناسب نیاز به یک رویکرد سیستماتیک دارد:

• عمق هدف را ارزیابی کنیدبا استفاده از سونوگرافی یا علائم آناتومیک.
• تخمین تراکم بافت: فاسیا یا عضله متراکم به سوزن ضخیم تر و سفت تر نیاز دارد.
• حجم دارو را تعیین کنید: حجم های بزرگتر ممکن است برای جلوگیری از فشار تزریق بیش از حد نیاز به لومن وسیع تری داشته باشند.
• نازک ترین گیج را انتخاب کنید که استحکام کافی را حفظ کندبرای رویه
• طول مناسب را انتخاب کنیدبلوک های سطحی (13-25 میلی متر)، بلوک های اندام استاندارد (50-80 میلی متر)، شبکه عمیق یا بلوک های سیاتیک (90-150 میلی متر).
• روش راهنمایی را در نظر بگیرید: بلوک‌های هدایت‌شونده اولتراسوند از سوزن‌های اکوژنیک بهره می‌برند. بلوک های محرک عصبی نیاز به سوزن های عایق دارند.
• اپی نفرین را با احتیاط مصرف کنید: 1:100000-1:200000 اپی نفرین را برای بیشتر بسترهای عروقی اضافه کنید، اما به شدت از آن در انگشتان دست، پاها و سایر نواحی انتهایی شریان‌ها خودداری کنید، مگر اینکه پروتکل‌های سازمانی صراحتاً اجازه استفاده از دوز پایین- را تحت نظارت دقیق بدهد.

تجربه واقعی-جهانی

در عمل بالینی، یک سوزن 22G × 50 میلی متر به استاندارد واقعی برای بلوک های شبکه بازویی تبدیل شده است، در حالی که یک سوزن 22G × 100 میلی متر برای بلوک های سیاتیک ترجیح داده می شود. با این حال، در بیماران چاق، حتی یک سوزن 100 میلی متری ممکن است کافی نباشد و طول 120 تا 150 میلی متر اغلب لازم است. متخصصان بیهوشی گزارش می دهند که تغییر سوزن ساده به الکتروپولیش نیروی وارد کردن را کاهش می دهد و راحتی بیمار را بهبود می بخشد. به طور مشابه، استفاده از سوزن های اکوژنیک به طور قابل توجهی تعداد دفعات سوزن را کاهش می دهد و تجسم نوک زیر سونوگرافی را بهبود می بخشد. یک اشتباه رایج استفاده از سوزن 25G برای بلوک های عمیق است. سوزن اغلب در هنگام برخورد با فاسیا کمانش می‌کند و باعث می‌شود نوک آن به‌طور غیرقابل پیش‌بینی منحرف شود و خطر آسیب عصبی افزایش یابد. برعکس، استفاده از یک سوزن ضخیم 16G برای بلوک سطحی مچ دست باعث درد غیر ضروری، کبودی و انتشار ضعیف دارو می شود.

خلاصه

انتخاب گیج یک موضوع ترجیح شخصی نیست، بلکه یک تصمیم بالینی بر اساس عمق، نوع بافت، روش هدایت و ویژگی های دارو است. گیج صحیح تروما را به حداقل می رساند، تحویل دقیق دارو را تضمین می کند و ایمنی بیمار را افزایش می دهد.

چشم انداز

آینده سوزن‌های بلوک عصبی در کیت‌های{0} ویژه رویه‌ای نهفته است که گیج، طول، طراحی نوک و درمان سطح بهینه را ترکیب می‌کنند. تولیدکنندگان باید جزئیات درج{2}}داده‌های اجباری و نمایه‌های اکوژنیسیته را ارائه دهند. بیمارستان‌ها باید پروتکل‌های اندازه‌گیری استاندارد شده را به جای تکیه بر اولویت‌های پزشک بالینی اتخاذ کنند. همانطور که بیهوشی منطقه ای در حال گسترش است، صنعت باید به سمت دستورالعمل های انتخاب سنج مبتنی بر شواهد حرکت کند که ملاحظات مکانیکی و دارویی را ادغام می کند.