ایمنی و پیشگیری از عوارض - ضروریات بالینی در استفاده از کانول های لاپاراسکوپی

https://www.laparoscopyhospital.com/v5.htm

اگرچه طراحی ازکانول های لاپاراسکوپیدر حال حاضر بسیار بالغ است، عوارض ناشی از کانول ها همچنان چالشی است که جراحان کم تهاجمی باید در عمل بالینی با آن مواجه شوند. آمار نشان می دهد که بروز عوارض مربوط به کانولا حدود 0.5٪ تا 1٪ است. اگر چه این درصد زیاد نیست، اما به محض وقوع، عواقب آن اغلب بسیار جدی است، مانند پارگی عروق بزرگ، انسداد روده، یا فتق پورت{5}}. بنابراین، درک عمیق-و رعایت دقیق پروتکل‌های استفاده از کانولا برای هر جراح لاپاراسکوپی درس‌های اجباری است.

اولین و مهمترین انتخاب روش سوراخ کردن است. در حال حاضر عمدتاً دو روش در عمل بالینی وجود دارد: روش کور (سوزن ورس + کانولا) و روش تجسم مستقیم (روش هاسون). روش کور سریع است اما به تجربه جراح و درک علائم آناتومیکی متکی است. در طول سوراخ کور، ضروری است که اطمینان حاصل شود که کانولا عمود بر دیواره شکم است و بلافاصله پس از احساس "دادن" (از دست دادن مقاومت) جلو رفتن را متوقف کنید. بسیاری از آسیب‌های عروقی جدی به این دلیل رخ می‌دهند که جراح پس از احساس پیشرفت به فشار دادن ادامه می‌دهد. روش تجسم مستقیم شامل ایجاد یک برش کوچک روی پوست، سپس استفاده از یک انسداد محرک یا محافظ برای ورود لایه به لایه حفره شکمی تحت هدایت مستقیم بینایی است. اگرچه این روش کمی بیشتر طول می کشد، اما ایمنی آن بسیار بالا است و به ویژه برای بیمارانی که سابقه جراحی شکم یا چسبندگی مشکوک دارند توصیه می شود.

دوم، مراقب "آسیب های پنهان" باشید. برخی از بیماران چند روز پس از جراحی علائمی مانند درد شکم و اتساع پیدا می کنند و معاینات سوراخ شدن تاخیری روده ناشی از کانول را نشان می دهد. این معمولاً به این دلیل اتفاق می‌افتد که روده در حین سوراخ کردن به طور موقت کنار گذاشته می‌شود و نوک آن لایه سروزی را می‌چرخاند که در آن زمان مورد توجه قرار نگرفت. برای جلوگیری از این امر، پس از قرار دادن همه کانول ها، جراح باید از لاپاراسکوپ برای بازرسی بافت های اطراف هر کانول استفاده کند و مطمئن شود که هیچ روده یا امنتومی به طور تصادفی به داخل کانول وارد نشده است.

سوم، در مورد فیکساسیون کانولا. در طول جراحی، تعویض مکرر ابزار و کشش می تواند به راحتی باعث لیز خوردن کانول ها شود. هنگامی که یک کانول از جای خود خارج می شود، نه تنها باعث افت فشار پنوموپریتونوم می شود، بلکه ممکن است به بافت زیر جلدی اطراف کانول اجازه دهد تا در زخم قرار بگیرد و باعث آسیب ثانویه شود. بنابراین، برای بیماران چاق یا طولانی مدت، استفاده از کانول های فیکساسیون با نخ یا بالون توصیه می شود. اگر از کانول های معمولی استفاده می شود، باید با بخیه نیز به خوبی روی پوست محکم شوند.

در نهایت، جزئیات مربوط به برداشتن کانول پس از جراحی را نباید نادیده گرفت. قبل از خروج، باید اطمینان حاصل شود که گاز دی اکسید کربن در حفره شکمی به طور کامل تخلیه شده است تا از درد شانه ناشی از تجمع گاز ساب فرنیک جلوگیری شود. در عین حال، برای محل های سوراخ کانولایی با قطر بزرگتر از 10 میلی متر، به ویژه در ناف و بالای شکم، لایه فاسیال باید بسته بخیه شود. این یک اقدام حیاتی برای جلوگیری از فتق محل پورت-بعد از عمل است، زیرا نقایص بزرگتر فاسیال به ندرت خود به خود بهبود می یابند.

به طور خلاصه، اگرچه اندازه کوچکی دارد، اما کانول لاپاراسکوپی دارای مسئولیت های ایمنی بسیار زیادی است. از ارزیابی قبل از عمل تا تکنیک حین عمل تا مدیریت پس از عمل، هر مرحله نیاز به تمرکز و نگرش دقیق جراح دارد. تنها از این طریق می توان مزایای فناوری کم تهاجمی را به طور واقعی درک کرد و به بیماران این امکان را می دهد که با خیال راحت و سریع بهبود یابند.