مبانی تشریحی و دستورالعمل های عملیاتی مسیر سوراخ

کاربرد بالینی سوزن های تزریق زیر جلدی مبتنی بر دانش دقیق تشریحی و علم عملیاتی استاندارد است. از دیدگاه بافت شناسی، پوست انسان از اپیدرم (50-100 میکرومتر)، درم (1-2 میلی متر) و بافت زیر جلدی تشکیل شده است. روش های مختلف تزریق لایه های مختلف بافت را هدف قرار می دهند. تزریق داخل پوستی (مانند تست توبرکولین) از یک سوزن کوتاه 3-10 میلی متری 26-30 گرمی استفاده می کند که با زاویه 5-15 درجه بین اپیدرم و درم وارد می شود و یک پوسچول 5-10 میلی متری را تشکیل می دهد. این ناحیه دارای شبکه لنفاوی غنی اما رگ های خونی کمی است و جذب دارو کند است و آن را برای تست های حساسیت مناسب می کند. تزریق زیر جلدی (مانند انسولین) با استفاده از یک سوزن 28-31G، 4-8 میلی متر، با زاویه 45-90 درجه به لایه چربی زیر جلدی وارد می شود. در اینجا، رگ‌های خونی به طور متوسط ​​توزیع شده‌اند، و میزان جذب آن متوسط ​​است، که آن را برای داروهایی که نیاز به اثر مداوم دارند، مناسب می‌کند.

ملاحظات تشریحی برای تزریق عضلانی پیچیده تر است. برای بزرگسالان معمولاً از یک سوزن 22{11}}25G با طول 25-38 میلی‌متر استفاده می‌شود و به صورت عمودی با زاویه 90 درجه در فیبرهای عضلانی فرو می‌رود. عمق تزریق در ناحیه عضله دلتوئید باید در 16-25 میلی متر کنترل شود تا از آسیب رساندن به عصب رادیال جلوگیری شود. در ناحیه گلوتئوس ماکسیموس، "روش تقسیم متقاطع" اتخاذ می شود، با سوزن در ربع فوقانی بیرونی، با عمق 30-40 میلی متر، برای جلوگیری از عصب سیاتیک. ضخامت عضله پهلوی پهن معمولاً 30-20 میلی متر است که آن را به محل ایده آلی برای تزریق در کودکان تبدیل می کند. مطالعات اولتراسوند نشان داده است که تفاوت قابل توجهی در ضخامت عضله بین انواع مختلف بدن وجود دارد: افراد چاق دارای یک لایه چربی زیر جلدی تا 30-50 میلی متر هستند و برای رسیدن به لایه عضلانی نیاز به یک سوزن به طول 50 میلی متر است. برای افراد لاغر، عمق تنها 16 میلی متر ممکن است کافی باشد. در حین سوراخ کردن، باید از تکنیک "Z-pathway" استفاده شود: ابتدا پوست را به اندازه 2 سانتی متر به یک سمت بکشید، سپس تزریق کنید و دست را رها کنید تا مسیر سوزن بین لایه های بافتی جابجا شود تا از برگشت محلول دارویی جلوگیری شود.

رگ‌گیری شامل عوامل همودینامیک است. برای رگ‌گیری محیطی، معمولاً از یک سوزن 20{14}}22G با طول 25-32 میلی‌متر استفاده می‌شود که با زاویه 30-15 درجه وارد می‌شود. رابطه بین سرعت جریان خون و قطر سوزن مطابق با قانون Poiseuille است: یک سوزن 20G (قطر داخلی 0.603 میلی متر) دارای سرعت جریان تقریبا 60 میلی لیتر در دقیقه تحت گرانش استاندارد است، در حالی که یک سوزن 24G (قطر داخلی 0.311 میلی متر) به 20 میلی لیتر در دقیقه کاهش می یابد. نقطه سوراخ باید 1-2 سانتی متر پایین دست انشعاب وریدی انتخاب شود تا از همولیز ناشی از تلاطم جلوگیری شود. جدیدترین فناوری هدایت‌شونده اولتراسوند می‌تواند موقعیت نوک سوزن را در زمان واقعی نشان دهد و میزان موفقیت سوراخ کردن یک‌باره را از 70% به 95% افزایش دهد. برای رگ های خونی شکننده، "روش پیشرونده زاویه کم عمق" اتخاذ می شود: ابتدا 10 درجه داخل پوست قرار دهید، سپس 3-5 میلی متر زیر پوست پیش از ورود به رگ خونی با زاویه 20 درجه، کاهش آسیب به دیواره خلفی رگ خونی.

تکنیک های تزریق ویژه اصول فیزیکی خاص خود را دارند. در تزریق‌های داخل مفصلی (مانند مفصل زانو)، از سوزن 21{9}}23G با طول 25-40 میلی‌متر استفاده می‌شود. استفاده از خاصیت ارتجاعی چسبناک مایع سینوویال برای ایجاد "احساس بازگشت" به تعیین ورود سوزن به حفره مفصلی کمک می کند. برای بیهوشی اپیدورال، از یک سوزن 18-20G Tuohy استفاده می شود، با یک نوک سوزن منحنی منحصر به فرد (طراحی نقطه هوبر) که کاتتر را در جهت خاصی هدایت می کند. برای تزریق داخل زجاجیه، از یک سوزن فوق ظریف 30-32G استفاده می شود که سوزن آن 3.5-4 میلی متر در خلف لیمبوس قرنیه قرار می گیرد. خاصیت خود آب بندی دیواره کره چشم به سوراخ سوزنی با قطر کمتر یا مساوی 0.3 میلی متر اجازه می دهد تا بدون هیچ مشکلی در همجوشی بدون هیچ گونه مشکلی در همجوشی بسته شود. این عملیات دقیق نه تنها به اندازه دقیق سوزن ها بلکه به خواص مکانیکی خاص نیز نیاز دارد: سوزن سوراخ کننده مفصل باید به اندازه کافی سفت باشد تا بتواند به کپسول مفصلی نفوذ کند، در حالی که سوزن تزریق زجاجیه به انعطاف پذیری برای انطباق با انحنای کره چشم نیاز دارد.

مطالعات سینتیک تزریق، استراتژی های بهینه سازی را نشان می دهد. سرعت تزریق بر توزیع دارو تأثیر می گذارد: سرعت توصیه شده برای تزریق زیر جلدی انسولین 0.1 میلی لیتر در ثانیه است. تزریق بیش از حد سریع می تواند یک "مخلوط دارو" ایجاد کند که منجر به جذب ناپایدار می شود. برای واکسن‌های عضلانی، سرعت 0.5 میلی‌لیتر بر ثانیه برای ایجاد فشار متوسط ​​بافتی برای ارتقای جذب سلول‌های ایمنی توصیه می‌شود. ملاحظات خاصی برای زمان ماندن سوزن وجود دارد: پس از تزریق زیر جلدی، سوزن باید به مدت 10 ثانیه در جای خود باقی بماند تا از باقی ماندن 0.02-0.05 میلی لیتر دارو در کانال سوزن جلوگیری شود. پس از تزریق داروی ضد انعقاد، یک احتباس 30 ثانیه ای برای جلوگیری از بیرون راندن دارو توسط فشار بافت ضروری است. همچنین یک هنر خاص در زاویه برداشتن سوزن وجود دارد: عقب نشینی آهسته در امتداد محور سوراخ می تواند آسیب بافت را کاهش دهد. خروج سریع و مایل ممکن است رگ های کوچک را از بین ببرد.